pat

wytatuowane maski
skraplające się dźwięki
zapach udręki

oboje
obojętni

szach-Rah

żaden tam tren, cHamlecie

Teraz kiedy zostaliśmy sami książę możemy porozmawiać 

jak kobieta z mężczyzną

Pięknem swoim przysłoniłeś mi gwiazdy owszem

a słowa twoje puste przenikały me serce zgłupiałe do cna z tej miłości mdlącej

słów owych potok nieskończony nie przynosił żadnych rozwiązań praktycznych

ale nadzieja niegasnąca nakazywała mi wierzyć w ciebie 

i trwać obok choćbyś nawet ześcierwił mnie do cna

Wiedziałeś o tym książę dlatego sekretnym składnikiem raczyłeś każdy posiłek podając mi truciznę z uśmiechem umiłowanego 

w zanadrzu trzymając zawsze dziwki i wódkę bez koksu

bo na koks nigdy nie było cię stać

nie było cię też stać na honor szczerość i odwagę 

w byciu tą rasą psa do której przypisano cię jeszcze przed poczęciem

a szkoda bo przez udawanie lepszego i wrażliwszego zbyt wiele tracisz i tak bardzo rozczarowujesz przy poznaniu nieco bliższym

Nieświadomość jednak sprawia że kochać cię można do samego jądra szaleństwa i z samej głębi kłamstwa którym przecież jesteś

Kochany książę najdroższy zdrajco umiłowany kłamco 

szmato ubóstwiona 

miej świadomość że dzięki tobie stałam się ruiną 

przeszywająco pięknej kopalni albo huty

a jako Ofelia twoja zostałam zasypana wewnątrz płonącej ścierwem hałdy usypanej z twojego mniej książęcego ja

Chciałam nawet się zabić przy pomocy żyletki 

albo któregoś z cudownych narkotyków 

ale czyn mój nie zmieniłby twego odbicia w zwierciadle

zresztą umówmy się książę ja też nigdy nie byłam święta

Kochałam zbyt mocno ufałam za mało wierzyłam w nieprawdę

byłam zazdrosna zaborcza i kontrolowałam cię zanadto 

bywałam nieraz zdzirą skończoną jędzą i nawet nie udawałam 

że śmieszą mnie twoje żarty 

za to często udawałam orgazmy a kiedy już byłeś naprawdę kiepski przestawałam nie tylko udawać przestawałam nawet wymyślać 

że boli mnie głowa

dodam jeszcze że całowałam się z Horacym choć to niewielki odwet za twe liczne przewinienia 

przeciw niepokalanej miłości książę

A jednak kiedy szedłeś na wojnę stałam przy tobie 

jak suka przy panu 

wgryzałam się w krtanie nieprzyjaciół

spijałam łzy wstydu wypływające z oczu twych niewiernych 

i kłamliwych

okrywałam kocem połamane kończyny 

szukałam cię gdy gubiłeś się wśród słońca obcych miast

całowałam stopy poranione po bitwie w której straciłeś buty 

i wypytywałam urzędników o wiecznie gubiony dowód osobisty

dla ciebie książę znosiłam wstyd upokorzenie i pożegnawszy resztki godności nauczyłam się nawet gotować

Wszystko tak silne i mocne dotąd dziś blednie i maleje we mnie wciąż bardziej i bardziej 

choć niemożliwym wydawało się dotąd zobojętnić 

twój obraz książę w mej duszy zamroczonej

stało się jednak dokonało

Żegnaj więc książę i nie zawracaj mi głowy

nie wysyłaj życzeń nie pytaj przyjaciół jak radzę sobie 

bez twej oświeconej obecności w jestestwie moim

czekają mnie bowiem sprawy wyższej wagi 

sprawy pilne naglące nawet

Trzeba mi malować paznokcie tuszować rzęsy przymierzać nowe szaty

upajać się wódką i otumaniać chemikaliami 

podczas intelektualnie nieczystych spotkań

rozkładać nogi bez cienia wstydu i poczucia zdrady 

oraz wysysać co lepsze członki nieco bardziej rozgarniętych książąt

Nie jestem już twoją Ofelią drogi książę

Niech się teraz inna męczy